In Ghost Road, laat hij zich inspireren door de ontvolkte steden, achtergelaten huizen en verroeste tankstations langs de beroemde, maar nu zelden gebruikte Route 66 tussen Chicago en Los Angeles. Murgia creëert een filmisch en muzikaal portret van de wildernis die achterblijft als de beschaving is verdwenen.

Een oudere vrouw, alleen op toneel, filmt zichzelf (Viviane de Muynck). Ze is als enige achtergebleven op een plek waaruit de beschaving zich heeft teruggetrokken. Haar stad is ontvolkt, zijzelf bleef ontzield achter. Ze gaat op zoek naar de redenen van dit verval. Liet een overhaast gevluchte gemeenschap haar achter? Of koos ze bewust voor de verlatenheid? Haar innerlijke monoloog krijgt een echo in muziek van Dominique Pauwels door een harmonieuze en soms dissonerende tweede stem. De werkelijkheid sijpelt dit verhaal binnen middels beelden die Murgia maakte tijdens zijn reis. Het werk van Fabrice Murgia is een breuk met het traditionele Franstalige theater en het vermengt nieuwe media, internet, elektronische muziek met videokunst. Hij wordt al vergeleken met Guy Cassiers en won met zijn debuut al diverse prijzen en uitnodigingen van festivals over de hele wereld. Hij is de oprichter van het collectief Artara, een groep performers, videokunstenaars, beeldend kunstenaars en muzikanten die in de taal van een nieuwe generatie een eigen kijk op de wereld willen bieden.

In Ghost Road, he draws his inspiration from de populated cities, abandoned houses and corroded gas stations along the famous, but currently almost seldom used Route 66 between Chicago and Los Angeles. Murgia has created a cinematic and musical portray of the wilderness that remains when civilization has vanished. An elderly woman, alone in the scene, films herself (Viviane de Muynck). She is the only one who has remained behind in a place from which civilization has withdrawn. Is she a victim or a martyr? Searching for answers, she reinvents her past.