Meg Stuart in De Internationale Keuze? Daar moet een bijzondere reden voor zijn. Met haar grote(re) werken behoort Stuart immers al lang tot de vaste en graag geziene gasten in onze jaarprogrammering. Maar de opvolger van het wonderschone Maybe Forever past perfect in de context van een festival dat houdt van ongrijpbare vormen. In The fault lines deelt Stuart voor de tweede keer de ruimte met de Oostenrijkse choreograaf Philipp Gehmacher. Twee lichamen die elkaar manipuleren en herstellen. Als je in de juiste richting kijkt, bedekt het ene het andere. Hun breuklijnen vormen een plek waarnaar ze telkens opnieuw terugkeren, de plaats ook waar ze zich van elkaar afscheiden.

Er is nog een derde persoon in het spel, videokunstenaar Vladimir Miller, die met zijn projectoren, lampen en camera’s de herhaalde omhelzingen en worstelingen omtovert tot intrigerende videoinstallatie. Vluchtig, liefdevol en tegelijk veeleisend.

Meg Stuart en Philipp Gehmacher zijn twee gevierde choreografen, elk met een uitgesproken stijl, die samen Maybe Forever maakten. Voor een onderzoeksproject bij Sommerszene 08 in Salzburg nodigden ze de Berlijnse videomaker Vladimir Miller uit. De drie kunstenaars waren zozeer geïnspireerd door de samenwerking dat ze besloten the fault lines uit te werken tot een performance installatie die tijdens Springdance 2010 zijn wereldpremière beleefde.

The origin of touch In the fault lines Meg Stuart and Philipp Gehmacher, both choreographer and dancer, share a room and seem to come together for a short while, but their fault lines remain visible. Video artist Vladimir Miller magically transforms the repeated embraces and struggles into an intriguing video installation. Casual, devoted and at the same time demanding.